ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ

ಮೊಸರು ಮಾರುವ ಹುಡುಗನ ಸೈಕಲ್ ಮತ್ತು ಪ್ಲಾಶ್‍ಬ್ಯಾಕ್ ನೆನಪು





‘ಕಾಲನ ಕೈಗೆ ದೇವರು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ ಜಗತ್ತು ಉಳಿಯುವದಿಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ’ ಏಲ್ಲೋ ಓದಿದ ಅಣಿಮುತ್ತು ಮೊನ್ನೆ ದುತ್ತನೆ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಗುಂಗಿ ಹುಳದಂತೆ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ, ಎಮ್.ಎ ಮುಗಿಯುವ ಸಮಯವೂ ಹೌದು, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ “ಆನಂದಮಾರ್ಗ ಆಶ್ರಮ” ತೊರೆಯಬೇಕಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ನೋವು. ಆ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣವಾದವನು ದಿನಾಲೂ ಗಟ್ಟಿ ಕೆನೆ ‘ಮೊಸರು ಮಾರುವ ಹುಡುಗ’ ಮತ್ತು ಆತನ ‘ಸೈಕಲ್’.
ಆ ಹುಡುಗ 7ನೇ ತರಗತಿ. ಯಲ್ಲಪ್ಪ ಮನ್ಸೂರ. ಸುಮಾರು 3 ಕಿ.ಮಿ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದು ಮೊಸರು ಮಾರುವ ಕಾಯಕ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮುಂಜಾನೆಯ ಎಳೆ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಹಾಸಿಗೆ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಅಲರಾಂ ಬೆಲ್ ಎಂತಲೇ ಹೇಳಬಹುದು.
ಅವನ ಸೈಕಲ್ ಮಾಯಲೋಕದ ಕಿನ್ನರರು ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಶೃಂಗಾರ ಮಾಡಿದಂತೆ ಗಾಲಿಗಳಿಗೆ ರಿಬ್ಬನ್ ಸುತ್ತಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೆನೆ ಎನ್ನುವ ರೀತಿ ಭಾವುಟ ತೋರಿಸಿ, ಗೆಂಡೆಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡಿಸುತ್ತಾ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸುವ ಗತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ಬಾಲ್ಯದ ಪ್ಲಾಶ್‍ಬ್ಯಾಕ್‍ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
ತೂತು ಬಿದ್ದು ಪುಕ್ಸಟ್ಟೆ ಅಂಡು ಕಾಣಿಸುವ ದೊಗಳೆ ಚಡ್ಡಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗ ನಾನಾಗಿದ್ದೆ. ‘ಮೊದ ಮೊದಲು ಕೊಂಡ ಹೀರೋ ಸೈಕಲ್’ ಎಂಬತೆ ಪುಟ್ಟ ಸೈಕಲ್ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಂಗಳವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತು. ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಮೊದಲ ಸೈಕಲ್. ಊರಿನ ಜನ ಬಂದು ಅದನ್ನು ಮೈಸೂರು ಮಹಾರಾಜರ ಅಂಬಾರಿ ಹೋರುವ ಆನೆಯಂತೆ ನೋಡಿದ್ದೋ ನೋಡಿದ್ದು! ಅಕ್ಕನ ಮೊದಲ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಅದರ ಉದ್ಘಾಟಣೆ ಶುರು. ಅಕ್ಕ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿತಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಆಕೆಯೆ ಗುರು. ಆಕೆಗೆ ಪೂಸಿ ಹೊಡೆದು ಅವಳಿಂದ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಯಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಟ ನನ್ನೊಳಗೆ. ಆದರೆ ಅಕ್ಕ ಒಂಥರಾ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಸ್ವಭಾವದವಳು. ಆದರೂ ನನಗೆ ಅದನ್ನು ತಳ್ಳುವ ಪಾಟ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಬೇಕು, ಅವಳು ಮಹಾರಾಣಿಯ ಹಾಗೆ ಜಮ್ಮಂತ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೋಗಬೇಕು!
ಬಂದ ಒಂದು ತಿಂಗಳವರೆಗೂ ನನಗೆ ಸೈಕಲ್ ನಡೆಸುವವದಿರಲಿ ಅಟ್‍ಲಿಸ್ಟ್ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಅಧಿಕಾರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ನನಗೋ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಣಸಿನ ಕಾರ ಕಲಿಸಿ ಕರಳು ಹಿಂಡಿದಂತೆ ಭಯಂಕರ ಸಿಟ್ಟು.
ಒಂದು ದಿನ ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಸೈಕಲ್‍ನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಊರ ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಏದುರುಸಿರು ಬಿಡ್ಡುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ ಎದುರು ಮನೆಯ ಅಣ್ಣ ಬಂದು ಕಲಿಸುತ್ತೇನೆ ಬಾ ಎಂದು ಮೊದಲು ಆತ ಎರಡ್ಮೂರು ರೌಂಡು ಸುತ್ತಾಡಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಸಾಯಂಕಾಳ ಸೂರ್ಯ ಮೂಳುಗುವವರೆಗೂ ಹಿಂದೆ ಕೂಡಿಸಿ ತಾನು ಮಾತ್ರ ಊರ ತುಂಬೆ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಜಾ ಮಾಡಿದ. ಈ ವಿಷಯ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಹುಟ್ಟುಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ‘ಏನಾರೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆತಂದ್ರ’ ಅಂತ ಬಯ್ದು ಬೆಲ್ಟ್‍ನಿಂದ ಬಾರಿಸಿದ. ಅವು ಪೋಸ್ಟಾಫೀಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಹಾಕುವ ಸಿಕ್ಕಾ ಎಂಬಂತೆ ಮೂಡಿ ಒಂದು ವಾರ ‘ಸೈಕಲ್’ ಕಡೆ ತಲೆಹಾಕಿ ಮಲಗಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕನಿಕರ ಬಂದು ನಾಳೆಯಿಂದ ಕಲಿಯುವಂತೆ ಮಲಗು ಎಂದು ಬೆನ್ನು ಸವರಿದಳು.
ಅಕ್ಕ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು ನಗುತ್ತಾ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಸುತ್ತೇನೆ ಬಾರೋ ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂತೋಷ. ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟು ಕಲಿತು, ಬ್ಯಾಲನ್ಸ್ ಮಾಡಿ, ಕಡೆಗೆ ಸ್ವತಃ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಮೊಣಕಾಲು ಕೆತ್ತಿ ಹೋದರು ‘ಏಕಲವ್ಯ’ ನಂತೆ ಅಕ್ಕನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಸೈಕಲ್ ಓಡಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡುವದು, ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕುವದು ಇತ್ಯಾದಿ ಸ್ಟಂಟ್‍ಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ದಿನಕ್ಕೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಾರೂ ಗುಮಟೆಗಳನ್ನು ಉಬ್ಬಿಸಿಕೋಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅದರಲ್ಲಿ ‘ಮಿ.ಪರಫೆಕ್ಟ್’ ಆದೆ.

ಇದು ನಡೆದ ವೃತ್ತಾಂತ. ಆದರೆ ನಡೆಯಬಾರದ ವೃತ್ತಾಂತವೊಂದು ನಡೆದು ಹೋಗಿತು. ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳಯಂನಂತೆ ಅದಾ ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಓಡಿ, ಗಾಳಿ ಮಳೆಯನ್ನದೇ ನನ್ನನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು, ತಾನೂ ಮಾತ್ರ ದಣಿದು ಸುಸ್ತಾದ ಸೈಕಲ್ ಎಮ್.ಎ ಬಂದಾಗ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾಪೂಮೋರೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಳ್ಕೊಟ್ಟಿತು. ಬಂದ ವಾರದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ‘ಮಂಕುತಿಮ್ಮ’ ಅದನ್ನು ಮಾರಿದಾಗ ಮುಚ್ಚಣಿಕೆ ಕಳೆದು ಹೋದ ಪೆನ್ನಿಗೆ ನೋವಾಗುವಷ್ಟು ಅತ್ತು ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಸ್ಯಾಡ್ ಪಾರ್ಟಿ ಕೊಡಿಸಿದೆ. ಅದು ಕೊಡುವ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಇಂದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತೂತು ಕೊರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಡಬಲ್ ರೈಡಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದು, ಎದುರು ಮನೆ ಹುಡುಗಿಗೆ ಗುದ್ದಿ ಅವರಪ್ಪನಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಮ್ಮಪ್ಪನವರೆಗೂ ಒದೆ ತಿಂದಿದ್ದು, ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲಿಯೇ ಬಸ್ಸು ಗುದ್ದುವ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದು, ಪಂಚರ್ ಆಗಿ ಮೂರು ಕಿ.ಮಿ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದು, ಸಿಂಗಲ್ ಆಗಿ ಅದರ ಜೋತೆ ಪೋಟೋ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಡತೊಡಗಿದೆ.
ಅಂದಿನ ಅನುಭವ ಇಂದಾಗುತ್ತಿದೆ. ‘ಆನಂದ ಮಾರ್ಗ ಆಶ್ರಮ’ ತೊರೆಯುವ ಸಂಕಟ. ಎರಡು ವರ್ಷ ಇಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆ, ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಸೋರುವ ಹೆಂಚು, ಗೆಳಯರಾದ ಹಾವಿನ ಮರಿಗಳು, ಕೆಲಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹಾಸಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಪ್ಪೆಮರಿಗಳು, ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳದು ನಿಂತಿರುವ ನುಗ್ಗೆಕಾಯಿ ಮರ, ನಾನೇ ಶ್ರಮದಾನ ಮಾಡಿ ಕಟ್ಟಿದ ಕಟ್ಟೆ, ಹಿತವಾದ ತಂಗಾಳಿ, ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ವಾತಾವರಣ, ಟೈವಾಕ್ ಕಂಪನಿಯ ಸೈರನ್ನು, ಬಾಜು ರೂಮಿನ ‘ಡಿಕೆ’ ಎಂತಿರುವ ಅಶೋಕ ಮಹಾರಾಜ್ ಒಂದಲ್ಲ ಎರಡಲ್ಲ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವೇ ನನಗೆ ಟಾಟಾ ಮಾಡುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ.
ಆ ಹುಡುಗನ ಸೈಕಲ್ ನೋಡಿದಾಗ ‘ಜೀವನದ ಸೈಕಲ್ ಓಡಿಸಲು ಧಾರವಾಡದ ಊರಿಗೆ ಬಂದರುವೆ, ಮತ್ತೇಕೆ ಚಿಂತೆ ಹಿಂದಿನ ಊರಿನ ಹಾದಿಬಿಟ್ಟು ನಡೆ ಮುಂದಿನ ಊರಿಗೆ’ ಎನ್ನುವ ಮಾತು ನನ್ನೊಳಗೆ ತಿಗಣೆಯಂತೆ ಕಚ್ಚಿ ಅಣುಕಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಬಂದು ಕಲಿತದೇಷ್ಟೂ, ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೇಷ್ಟೂ ಎಂದು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡಿದಾಗ ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟತೊಡಗಿದೆ. ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದ ಓದದೇ ಬರೆಯದೇ ಸಿನಿಮಾ, ಪಾರ್ಟಿ, ಪ್ರವಾಸ ಅಂತ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಚಕ್ಕರ್ ಹಾಕಿ ಮಜಾಮಾಡಿದ್ದು ಈಗ ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಗಾಲಿಗೆ ಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಿದರೆ ಸೈಕಲ್ ಓಡುವದಿಲ್ಲ, ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸೋಮಾರಿತನದ ಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಿದರೆ?
ಲೇಖನ : ಸಂಗಮೇಶ ಡಿಗ್ಗಿ
8553550012

ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳು

ಈ ಬ್ಲಾಗ್‌ನ ಜನಪ್ರಿಯ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳು

#ಬನಾಯೇಂಗೆ_ಮಂದಿರ್: ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಕಟ್ಟಬೇಕಾದದ್ದು ಏನು..?

ಅದು ಹೊಸವರ್ಷದ ದಿನ. ಅಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸಂತಸದ ಛಾಯೆ ಮೂಡಿ, ಪರಸ್ಪರ ಶುಭಾಶಯ ಕೋರಿ ನಗುವನ್ನು ಹಂಚಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚಿನಂತೆ ಹರಡಿದ ಸುದ್ದಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿಳಿಸಿತು. ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡದಂತಹ ರೌರವ ನರಕದ ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯುತಿತ್ತು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ವಿಧಿಸಿದ ಕರ್ಫ್ಯೂ ಹೊಸವರ್ಷದ ಸಂತಸವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಘಾತವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಶಾಂತಿ ಸೌರ್ಹಾದದ ನಗರ ಈ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತು.
ತಹಶೀಲ್ದಾರ ಕಚೇರಿ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಧ್ವಜ ಹಾರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚಿನಂತೆ ಹರಡಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಭಯ ಮನೆಮಾಡಿತು. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬಸ್ನ ಗಾಜುಗಳು ಪುಡಿಯಾದವು. ಅಂಗಡಿ ಮುಂಗಟ್ಟುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದವು. ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದ ಪೊಲೀಸ್ ಬೂಟಿನ ಸಪ್ಪಳ ಗಲ್ಲಿಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲ್ಲಿ ಮಾರ್ದನಿಸತೊಡಗಿತು.
ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಕೂಗು. ಧ್ವಜ ಹಾರಿಸಿದವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಬೇಕು. ಧ್ವಜ ಹಾರಿಸಿದವರು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಮುದಾಯದವರು, ಅವರನ್ನು ತಕ್ಷಣ ವಿಚಾರಿಸಿ ಬಂಧಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಕೇಸರಿಯ ಶಾಲು, ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಧೂರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವರು ಹೋರಾಟದ ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಅವರು ಇನ್ನೂ ಬಲಿಯದ ಮುಖಂಡರು. ಇತ್ತ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಬಾಂಧವರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲಣದ ಜೊತೆ ಅಭದ್ರತೆಯ ಭಾವ ಮೂಡಿತು.
ಇಡೀ ನಗರವೆಲ್ಲಾ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ಧ್ವಜ ಹಾರಿಸಿದವ…

ಮೊನಚಾದ ಉಗುರು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ರಕ್ತ ಉಕ್ಕಿಸಿದೆ

ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್ ತಿಂಡಿ
ಬೈಟೂ ಕಾಫೀ
ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಟೈಂಪಾಸ್
ಇಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಸಾಕಲ್ಲ ನೀನಿರಲು


ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು
ನಾನು ಹಸಿದಿದ್ದೆನೆಂದು

ಹಸಿಬಿಸಿ ಕನಸೂರಿನಿಂದೆದ್ದು
ನೀಟಾಗಿ ಮಡಚಲು ಬೆಡ್‍ಶೀಟ್
ಪಾಪವೆನಿಸುವದು
ಅಯ್ಯೋ!
ಅಲ್ಲಿ ಮುದುಡಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ ಕನಸುಗಳಿವೆ
ಎಬ್ಬಿಸಲು ನನ್ನಿಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ
ಕೂಗಾಡುವ ಅಮ್ಮನಂತೆ

ಬಂದೇ ಡಾರ್ಲಿಂಗ್ ಒಂದೇ ನಿಮಿಷ
ಬೆರಳ ತುದಿಯಿಂದ ಮೇಘಸಂದೇಶ
ಕ್ವಿಕ್ ಎಂದು ಪಟಾಪಟ್
ಒನ್ ಮಿನಿಟ್ ನ್ಯೂಡಲ್ಸ್ ಅಲ್ಲ ಇದು
ಹದಮಾಡಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಒಗ್ಗರಣೆಗೆ
ರುಚಿ ಹಾಕಿದ ಸಾಂಬಾರಿನಂತೆ ಜೀವನ

ನಿನಗಷ್ಟು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲವೇ
ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ರೆಡಿಯಾಗುವುದು ನನಗೆ ಬೋರ್ ಎಂದು!

ಐ ಯಾಮ್ ವೇಟಿಂಗ್ ಪಾರ್ ಯು ಒನ್ ಹವರ್
ಹತ್ತಾರು ಸಂದೇಶ
ಗೂಡಿನಿಂದ ಹಾರಿದವು ಪಟಪಟನೆ ಪಾರಿವಾಳದಂತೆ

ಏನು ಬೇಕು ಸರ್?
ಮಾಣಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳಿ ಸಾಕಾಯಿತು
ಒಬ್ರು ಬರ್ತಾಯಿದಾರೆ ಪ್ಲೀಜ್ ವ್ಹೇಟ್ ಎಂದು
ಟಕ್ ಎಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ಕುಕ್ಕಿ ಹೋದ
ಅವನಿಗದು ರೂಢಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ
ಕಪ್ಪು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ತುರುಕಿರುವ ಹತ್ತಿಯುಂಡೆ ನೋಡಿದರೆ

ಅಗೋ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಿ
ಬ್ಯೂಟಿಪಾರ್ಲರ್‍ನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದಂತೆ
ಅಸಹನೀಯವಾದ ಸಿಟ್ಟು ಮುದುರಿ ಮಲಗಿತು
ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಐಸ್-ಕ್ರೀಂ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿ
ಸ್ವಾರಿ ಕಣೋ ಎಂದಾಗ

ಅರೇ
ಬಿಲ್ಲು ನೀನು ಕೊಟ್ಟೆ!
ಕೆಲ್ಸದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊ
ಅಪ್ಪ ಗಂಡು ನೋಡಿದ್ದಾರೆ
ನಾಳೆನೆ ಹೋಗಬೇಕು
ನಿನ್ ಮೀಟ್ ಮಾಡೋದು ಕಷ್ಟ ಕಣೋ
ಇನ್ನು ಏನೇನೋ...

ನಿಂತ ಜಾಗದ…

ಸಂಬಂಧ ಬೇರೂರುವ ಮುನ್ನ

ಒಂದೇ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದವರಲ್ಲ, ಕೂಡಿಬೆಳೆದವರಲ್ಲ, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾಣದೆ ಇರುವ ವಿಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಧಿಸುವ ಮಾಗಿಯ ಕಾಲ ಬರುತ್ತದೆ. ಅವರ್ಯಾರೋ? ಇವರ್ಯಾರೋ? ಆಸೆಗಳು ವಿಭಿನ್ನ, ಗುರಿಯಂತೂ ಉತ್ತರಾಯಣ ದಕ್ಷಿಣಾಯನ.
ನಸುನಗುವಿನಿಂದ ಕಸಿ ಕಟ್ಟುವ ಸ್ನೇಹ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬೇರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಾಯುವವರೆಗೂ ನೆನಪಿನ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸತ್ತರೂ ಅದು ಅಮರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಪದವಾಗಿ ಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಖುಷಿಗಾಗಿ ಗುಟುಕಿಸಿದ ಶುಗರ್‍ಲೆಸ್ ಟಿ ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನ ತುಂಬಾ ಸಿಹಿಸಕ್ಕರೆಯಂತಾ ಅನುಭವವನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತದೆ.
ಗೆಳತನಕ್ಕೆ ಗಂಟು ಬಿದ್ದಾಗ ಹಸಿಮನಸ್ಸು ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಮನೆಯವರ ನೆನಪು ಮರೆಯುವಂತೆ ಕುಳಿತ ಕಲ್ಲಿನಬೆಂಚಿಗೂ ಬೇಸರವಾಗುವಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಲೋಕಾಭಿರಾಮದ ಮಾತು ತುಂಬಾ ಅಪಾಯ್ಯಮಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆಡಿದ ಮಾತು, ಮಾಡಿದ ಜಗಳ, ಬೇಸರವಾದಾಗ ನೆನಪಿನ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ತಂದಾಗ ತುಟಿಗಳು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಾನೇ ನಸುನಗುತ್ತವೆ. ತಪ್ಪಲ್ಲದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕಾಲು ಕೆರೆದುಕೊಂಡು ಮಗುವಿನಂತೆ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದು ಹುಸಿಮುನಿಸು ತೋರುವ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಲಜ್ಜೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತೆ ನಗುವೊಂದು ಪುಟಿಯುತ್ತದೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ.
ಹಗಲುರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಮೇಸೆಜ್ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಆಪ್ತರಾಗುವ ಕ್ರಿಯೆ ನೋಡನೋಡವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಾಡವಾದ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳದು ಆಲದಮರದ ಬಿಳಲಿನಂತೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿ…